22 Ağustos 2007 Çarşamba


İşte.. Ayaklarım buzz gibi kumlarda şimdi. Sabah serinliğinde kumsalda yürümek kadar güzel bir şey yoktur bilir misiniz? Serin bir sabaha, serin kumlara çıplak ayakla basarak başlamak.. Saçlarınız uzunsa ve biraz sağa sola karışıyorlarsa bu serinlikte bir de.. Yürüdüm biraz denizee doğru, salına salına, ayaklarımın altında ezdiğim her kum taneciğini ayrı ayrı hissederek yürüdüm. Kah gözlerimi kapattım, kah ta ilerilere daldım gittim.. Sanki ufuk çizgisinin ötesinde bir şeyler görmeyi bekler gibiydim. Sabahın köründe, kumsalda bir evde uyanarak; senfonik doğal bir müzik eşliğinde uykuma son verip, zihnimde adım adım ufuk çizgisine yaklaşan ben "NEREDEYİM?" diye sorduğumu fark ettim kendime...
bu bi journey to blue ve benim rüyama da çok benziyor çook...

2 yorum:

hdogan dedi ki...

TEK BAŞIMA SEHER VAKTİ BU YÜRÜYÜŞÜ YAPMAYI ÇOOOOOOOOOOOK İSTERDİM.BİRAZ YANLIZ KALMAYA İHTİYACIM VARDA:)

Gokche dedi ki...

Benim de tam tersi aslında:) yalnızlıktan sıkıldım, bu yürüyüşü yaparken yanımda olacak "o" insana ihtiyacım var Habiş... Umarım ikimisin de bekletileri gerçekleşir ;)